- شخصيتهاي متناقص نما براي سينما خيلي جذاب هستند. مثل شخصيت همفري بوگارت در كازابلانكا

-شخصيتهاي متناقص نما هميشه با خودشان راز حمل مي كنند.وقتي اين راز كشف شود،تماشاگر لذت مي برد.

- درام هميشه پرسش ايجاد مي كند .

- آيا الگويي براي درام وجود دارد ؟

در اين عالم هر چيز صاحب ساختار است ،فيلمنامه هم ساختار دارد.

ساختار منتخبي از حوادث زندگي است كه در يك نظم با معنا قرار مي گيرد.

- حال اين حوادث چه حوادثي بايد باشند ؟

حادثه امري است كه در زندگي قهرمان حادث مي شود و تغيير كيفي در زندگي ايجاد مي كند.

(تبديل زندگي به مرگ - عشق به نفرت و... )

الگوي اول:

تعريف درام با روش الگوي كلاسيك (يا شاه پيرنگ )

1- قهرمان منفرد

2- قهرمان فعال

3- روابط بايد علت و معلولي باشد.

4- كشمكش بيروني است .كشمكش دروني هم داريم اما غالبا اين كشمكشها به كشمكشهاي بيروني كشيده مي شوند.

(درام را كشمكش پيش مي برد.)

5- پايان بسته ( در اين پايان هيچ سوالي بي جواب نيست)

-حتي پايان باز به اين معنا نيست كه ما جواب سوالهاي احتمالي را ندانيم.

الگوي دوم :

خرده پيرنگ (همه موارد بالا كمرنگ مي شود)

خرده پيرنگ = ميني ماليستي

1- قهرمان مي تواند متعدد باشد.

2- قهرمان مي تواند فعال يا منفعل باشد.

3- كم و بيش روابط علت و معلولي است.

4- كشمكش دروني است.

5- پايان باز است.

درام = انسان در موقعيت

الگوي سوم

الگوي ضد پيرنگ

در الگوي كلاسيك قهرمان صاحب يك زخم يا جراحت عميق است كه در پيش داستان اتفاق افتاده است و بايد در طول داستان درمان شود. مثل شخصيت فيلم سرگيجه هيچكاك (ترس از بلندي )

-- در فرمهاي سيكليك :

- تقارنهاي دراماتيك بسيار اهميت دارد.

- چيزي مي كاري و بعد نتيجه اش را درو مي كني .(مثل تكيه كلامها و...)

- تقارن دراماتيك باعث مي شود كه همبستگي مخاطب با فيلم زياد شود.